Morgen weer een dag.

De beste wensen voor 2012

2012-01-08T19:19:00.002+01:00

Voor iedereen: De Beste Wensen voor 2012.

_________________________________________________

Max is nog even aan het woord.

Nou, nou, het baasje heeft het goed geregeld. De mand meegenomen naar het vakantiehuisje met Oud en Nieuw. En wat denk je: ook alle lekkernijen!
Op de eerste dag besef ik me dat we op een unieke locatie zijn. Na aankomst wordt eerst de auto leeggemaakt, mijn mand geplaatst, een plek gemaakt voor mijn waterbak en voerbak, en de hondenriem en lijn hangen aan de haakjes in de gang.
Baasje is klaar met inrichten en kijkt me aan met een blik van 'wat dacht je ervan, ff lopen?'
We maken een rondje op het park. Wow wat veel bomen en struiken. Thuis moeten we eerst met de lift naar beneden en oversteken, maar hier is het gelijk als je buitenkomt. Het regent en we maken een rondje op het park. Lang genoeg voor alle toilet zaken en daarna naar een warm huisje. Heerlijk.

De volgende morgen, 08:30 uur en na een bescheiden hint, was het baasje klaar om de ochtendwandeling te maken. En hij heeft mij verbaasd. We lopen een andere route dan gisteravond. Hij opent en hek en steken de weg over. Wow, en nog eens wow, een heideveld met allemaal lekkere luchtjes. Ik mag loslopen. En we lopen over de heide. Schoon van de regen en vol met allemaal reuk voor de neus. Daarna lopen we verder een bos in. Ik steek mijn staart omhoog, loop allemaal rondjes tussen de bomen en geniet van alle luchtjes in het bos. Hoe heeft mijn baasje dit allemaal kunnen regelen?

Het baasje neemt het over.

Het is inmiddels 31 december en er wordt iets duidelijk wat we niet hadden verwacht. Het knalt. Nog niet dichtbij, maar vuurwerk vrij is de omgeving niet. Putten en Krachtighuizen liggen nabij het park en daar wordt al flink vuurwerk afgestoken. Het knalt regelmatig.
Bij de receptie hebben ze aangegeven dat het geen vuurwerk vrij park is omdat de omgeving waar vuurwerk wordt afgestoken te dichtbij ligt. Ik reageer niet en laat het bericht over me heen komen. We zien wel hoe het gaat.
Bij het zoeken via google naar een vuurwerk vrij park, kwam ik terecht op de website van Landal. Daar aangekomen heb ik de verdere aansturing niet gevonden dan wel gevolgd. Hierdoor zijn we beland op een park waar om 00:00 uur vuurwerk wordt afgestoken. Gelukkig is het veel minder dan thuis en Max is slechts anderhalf uur onrustig i.p.v. een hele dag en nacht.
Op TV Gelderland was een rapportage over het vuurwerk en vuurwerk vrije parken. Hoenderloo, daar hadden we moeten zijn. Leuk om te weten.

We hebben intens genoten van het huisje, het park en de omgeving. Het was zeker de moeite waard en de accommodatie was goed. Landal heeft het goed geregeld en op maandag 2 januari zijn we weer naar huis gegaan met een mooie herinnering.

Inmiddels hebben we een nieuwe reservering gemaakt voor het Oud en Nieuw 2012/2013. Maar dit keer in Hoenderloo. Een vuurwerk vrij park hoop ik ;-)

2011-12-16T18:23:00.002+01:00

Met koude pootjes, natte neus en met flapperende oren door de storm, trotseert ik als Ierse Setter het winterweer van december 2011. Ik weet dat het in Ierland niet anders is, dus dat Nederlandse wintertje is een eitje. Het baasje moet er maar aan geloven. Dagelijks -met of zonder regen/storm- gaan we naar buiten.

Bij deze wensen we alle honden-vrienden een mooie Kerst en een Gelukkig Nieuwjaar.

Enne ---- met oud/jaar ben ik mooi niet thuis. Die Haagse jongens gooien maar met knallen of het niets is.

Ze doen maar. Baasje heeft een arrangement (zo, dat blaf ik maar even uit) geregeld op een vuurwerkvrij vakantiepark. In Putten staat een Huis(je) en daar gaan we naar toe tijdens de jaarwisseling.

Baasje heeft verteld dat er een open haard is. Mooi om te weten, want als we een boswandeling hebben gemaakt, kunnen we mooi voor de open haard liggen. Lekker warm. Ik zal de takken aanslepen, zodat het baasje de open haard brandend kan houden. Tja, je moet er wel wat voor doen!

Ik hoop wel dat het baasje alle lekkere dingen van thuis ook meeneemt. Varkensoren, runderoren, de brokken, de dentix stokken en ander snoepgoed. Ik moet er niet aan denken dat we daar in een 'landhuisje' zitten zonder al die lekkere dingen.

Ik heb al gezien dat baasje een lijstje heeft gemaakt van mee te nemen spullen. Of mijn mand daar ook op staat, betwijfel ik. Zo niet, dan nemen we gewoon de bank in als slaapplaats. Ik heb wel aan mijn mand gedacht en als baasje dat niet meeneemt is dat zijn verantwoording ;-).

Lieve vrienden. Dit is het laatste bericht in 2011. Eind december gaan we op stap en in Januari 2012 vertellen we weer verder.

Blaf, blaf, woef, woef. Aai over de bol, handstreek over de flank. Het was een mooi jaar 2011.

Max uit logeren.

2011-11-27T17:33:00.001+01:00

Zaterdag 26 november ben ik uitgenodigd door vrienden om een familiefeestje bij te wonen. Om een viering van een 80ste verjaring mee te maken. Ik wil hier graag naar toe en zoek een oplossing voor Max.

Willem en Simon zijn bereid om Max op te vangen zodat ik niet voortijdig mijn bezoek moet afbreken. Dit betekent dat Max op bezoek gaat bij zijn vriendin Olga. Al jaren zijn speelkameraatje op het veldje.

Dankzij een MSN bericht van Willem om 14:30 uur, schiet ik in de hoogste versnelling om te douchen, de spullen van Max bijeen te pakken en de benodigde cadeautjes in de tas te krijgen. Om 15:03 uur zitten Max en ik in de auto onderweg naar Olga. Een paar minuten later staan we voor de deur. En toen de explosie!

Max en Olga als gekken in de weer. Rennen door de kamer, rennen naar buiten, happen, likken, het kon niet op. Max dwars over de bank, Olga er achteraan. Ik heb de woonkamer goed in me opgenomen. Het kan zijn dat over een paar uur deze kamer een geheel andere indeling heeft ;-).

Ik bedank Willem en Simon dat zij Max op visite willen ontvangen en ik vervolg mijn route. Even tussendoor naar Boskoop, naar mijn oudste zus -had ze al een tijdje niet gezien- en daarna verder op reis naar Waddinxveen; naar het familiefeestje van mijn vrienden.

Ik vermaak me uitstekend. De jarige was verrast dat ook andere dan eigen familieleden waren uitgenodigd. De stemming zat er goed in. Live muziek doet het altijd goed en na het aperatief was het tijd voor de toespraak. Jacques, mijn vriend en het "zoontje" van de jarige, had een goed voorbereide speech.
Tot slot werd er een heel mooi cadeau uitgereikt. Een foto van de drie kleinkinderen op canvas. Drie schitterende koppies voor Opa.

Ik vermaakte me met de bekende personen: Ron, Joke, Jacques, Monique, Lars, Arvid, Pa en Ma Berends, etc., etc. Tussendoor het buffet en de benodigde (non-alcoholische) drankjes. Tja, we moeten nog terugrijden en geen medereiziger waardoor ik automatisch ook de BOB ben.

Om 22:00 uur werd ik me bewust dat ik weer naar Den Haag moest gaan. Max is op visite en als de gastheren tijdig de ogen willen sluiten, ik op tijd weer terug moet zijn om Max op te halen. Ik had ook de huissleutel afgegeven voor het geval dat de twee deugnieten niet tot rust konden komen. Ik had geen berichtje ontvangen dat dat nodig was, dus ik kon verwachten dat Max nog op visite was.

Kort na het desser nam ik afscheid van de vrienden c.s.. In de auto belde ik al met Willem om te zeggen dat ik onderweg ben. Max lag te slapen totdat de telefoon ging. Ik kreeg te horen dat alles goed is verlopen.

Om 22:50 uur stapte ik binnen bij Simon en Willem en twee honden kwamen met ontzettend veel enthousiaste op me af. Jas uit, glaasje op tafel. Ik heb met heel veel plezier vernomen dat de twee kanjers een geweldige tijd hebben gehad. De woonkamer was niet verbouwd. Willem en Simon hebben mijn kanjer met de hoogste egards behandeld en verwend. Tussentijds twee keer uitgelaten en de honden laten gaan zoals zij dat wilden.

In het uurtje dat ik daar aanwezig was, heb ik kunnen zien hoe Max en Olga de avond hebben doorgebracht. Ergo, ik heb kunnen zien hoe Max thuis was bij Simon en Willem en hoeveel zij van Max houden.

We gaan naar huis. Ik bedank Willem en Simon hartelijk voor de gastvrijheid en geef Olga (zij was immers de echte gastvrouw) nog snel een dentastick. Max springt in de auto. Hij wil naar huis.
De auto gaat de garage in en Max wordt nog even uitgelaten. Het laatste rondje.
Hij sprint naar de voordeur. Hij wil naar binnen. Na een kleine maaltijd kijkt hij me aan met het verzoek om te willen slapen. Ik stuur Max naar de mand. Binnen een seconde is hij in een diepe slaap en dat heeft geduurd tot de volgende dag. Tot 10:15 uur!

Het was een mooie dag.

Het is vandaag een feestje, Max is 3 jaar geworden.

2011-11-09T19:38:00.000+01:00

Max is geboren op 10 november 2008 te Halle (ik was in de veronderstelling dat hij 9 november was geboren) in een nest met 5 puppies.
Op zaterdag 3 januari 2009 heb ik Max opgehaald en naar Den Haag gebracht. De eerste reis was geen succes en heb weken een bange hond in de auto gehad. Gelukkig is de angst weg en zit meneer heerlijk achterin de auto. Sinds januari 2011 is deze plek vergroot en de instap verbeterd door een grotere auto.

De eerste drie maanden waren zwaar. Elke dag om de twee uur naar buiten. Het zindelijk maken. Leren omgaan met een hond die je taal niet verstaat en met een eigen bioritme totaal anders dan de hond. Dat was wennen.

Er waren ook leuke momenten. De reacties van mensen op de beeldschone pup Max. Een mooie dame die opeens riep: "Oh wat lief", was helaas niet voor mij bedoeld.

Max heeft vrienden gemaakt. Dankzij zijn onwijs mooi karakter. Hij is geliefd bij de honden en eigenaren in de buurt. En hij weet altijd weer hoe hij graag wordt aangehaald.

Eén van zijn vrienden is Olga. Een kanjer die hij vanaf jongs af aan kent en meerdere keren per week tegen komt. Op de eerste foto zijn we op weg naar het veldje waar Olga altijd op hem wacht. Hij loopt al ver vooruit en op de tweede foto wacht hij op mij met een blik 'waar blijf je nou'. Op de derde foto staan Olga en Max gezamenlijk geporterteerd. Het filmpje daarna geeft aan hoe zij met elkaar omgaan.

Soms is er ook een ander hondje. Mazzel en we noemen haar zwaffel. Helaas kan ze dat nooit uitvoeren.

Max heeft elke dag een feestje dankzij de uitlaatservice. Isis komt 5 dagen per week Max ophalen om uit te laten tussen 09:30 en 12:00 uur. Met andere honden naar de bossen of het strand. Als hij thuis komt merk je dat de dag niet beter kon.

Soms gaan we op zondag naar Hilversum. Een wandeling met andere Setters. Anderhalf uur hollen en spelen. Soms even een neustikje tegen mijn hand, daarna weer snel naar de andere setters.

Het uitlaten heeft een standaardkarakter. Om 08:00 uur doen we een kort rondje voor de noodzakelijke dingen. Hierna het feestje met de uitlaatservice. Vermoeid en slaperig de middag doorkomen en dan om 17:00 uur naar het veldje waar Olga is. Als laatste moment een rondje om 23:00 uur met het baasje. Samen een wandeling van minimaal 30 minuten. Met een route van loslopen. Mooier kan het niet.

Ik heb gedroomd van een setter, maar de werkelijkheid is mooier.

Max verjaart

2011-11-05T16:37:00.003+01:00

Op 9 november 2011 verjaart Max. Hij is dan 3 jaar oud.

Max zal hiervan geen enig benul hebben, maar zijn baasje wel.
Hij beseft dat het elke dag leuker is en dat de ontwikkeling van de Ierse Setter goed verloopt.

Slingers worden niet opgehangen, er wordt wel even stil gestaan naar het begin van deze kanjer.
Op 9 november geven we een nadere invulling middels een review over de afgelopen 3 jaar.

Mooi weer weer

2011-09-25T19:55:00.002+02:00

Het is weer mooi weer. Strandweer.
De afgelopen dagen hebben we het aanbod van de weerman opgepakt en zijn in de afgelopen dagen 3 keer naar het strand geweest.
En het weermannetje had gelijk. Het was inderdaad mooi weer.
Max met de bal in de bek, lopend over het strand. Als de bal is afgegeven wordt deze "ver" in het water gegooid. Max moet zwemmen om de bal te pakken. Het lukt en een beetje proestend is hij weer op het droge.

Na het komend weekend worden de strandtenten afgebroken. Voor Max maakt dat niets uit, maar voor het baasje is dat wat minder.
Na een wandeling van een uur. Tussentijds een balletje gooiend, beëindigde we de wandeling met een bezoek aan een strandtent. Baasje neemt een kop koffie en een clubsandwich (moet van de diëtiste) met kip en Max krijgt een lunch van hondenbrokken. De baas blij, de hond blij!.

Afgelopen vrijdag had de uitlaatservice een dag vrij. Het baasje had een afspraak in Utrecht. Dus, Max mee naar een toonzaal van kantoormeubilair en daarna een bezoek bij familie in Boskoop.
Max genoot van alle nieuwe indrukken. Een hele dag op stap met het baasje is onvergetelijk voor Max.

Het is nu zondagavond ca. 19:30 uur. Na de standwandeling, hebben we nog even een bezoek gebracht aan het veldje waar Olga en Mazzel rondlopen. Twee vriendjes van Max.
Na thuiskomst werd de voederbak leeg gegeten en Max loopt daarna nog om me heen.
"Max, ga maar slapen". Was voldoende om Max tot rust te krijgen. Nu ligt hij lekker te snurken in zijn mand. Kop over de rand. Ik hoorde een zware zucht.

Max met een blessure

2011-08-12T20:49:00.004+02:00

Vorig weekend heeft Max een nadrukkelijk onderhoud gehouden aan zijn linker achterpoot.
Meerdere keren heeft Max zijn achterpoot behandeld en dat met een klein gepiep dat hij pijn heeft. En te bedenken dat Max geen pieper is. Het valt me op en hou controle over zijn handelingen.

Zondagavond was het duidelijk. Tijdens de wandeling hield hij, op sommige momenten, zijn linker achterpoot omhoog. 's-Avonds wederom een schoonmaakbeurt aan zijn achterbeurt met een zacht gejank. Hier klopt iets niet.

Tijdens zijn puppietijd heb ik Max geleerd dat ik zijn poten wil controleren. Ik kan op elk gewenst moment alle kussentjes, tussen de kussentjes en zijn tenen controleren. En dat heb ik deze avond ook gedaan.
Ik kon niets vinden. Er is niets kapot of iets dergelijks. Er is geen schade te zien aan zijn linker achterpoot. Behalve de rode kleur van zijn schoonmaakaktie.

Maandag mag Max niet mee met de uitlaatservice. Ik vind het beter dat hij een dag rust heeft en dat we in de middag naar de dierenarts gaan.

Zo gezegd, zo gedaan. Niet mee met de uitlaatservice en ik zie dat Max bij uit uitgaan zijn linker achterpoot nog steeds onjuist op de grond plaats. Hij loopt "mank".

's-Middags heb ik een afspraak bij de dierenarts. We gaan op weg in de auto en op ca. 200 meter afstand laat ik Max uit de auto om lopend verder te gaan. Met de bedoeling dat hij nog behoefte kan doen voordat we de dierenkliniek binnen lopen.
Max heeft door dat we naar de dierenkliniek gaan. Zet zijn poten in het zand en is niet vooruit te brengen. Met een blik van: "daar gaan we niet naar toe", moet ik een andere route zoeken.

We steken over en lopen op een onbekende route voor Max naar de dierenkliniek. Via het het parkeerterrein van het winkelcentrum onder de oprijlaan door richting de dierenkliniek. 20 meter voor de kliniek heeft Max door dat hij is gefopt. Te laat!!
Te laat voor Max in dit geval.

Hij ondervindt zijn nederlaag en loopt de kliniek binnen zonder tegenstribbeling. Maar de verrassing komt nog.

De dierenarts roept ons op. Max ziet deze oproep niet als een welkome uitnodiging en begint al aardig tegen te stribbelen. We komen uiteindelijk in de behandelkamer.

Zittend op de grond met Max in een houdgreep, kan de dierenarts de teen van Max behandelen. Na de teen te hebben kaalgeschoren was het nog steeds niet duidelijk wat er aan de hand is.
De dierenarts oppert om Max achter te laten zodat zij een röntgenfoto kan maken van de linker achterpoot. Ik ga akkoord en laat mijn kanjer achter op de dierenkliniek.

Enkele uren later bel ik de kliniek en vraag naar de status. Het antwoord was niet verrassend. Max heeft zich uitmuntend gedragen. Geen gehuil, gejankt etc. en was rustig in de wachtruimte.
Maar een röntgenfoto maken is mislukt. Zodra Max naar de behandelruimte werd overgebracht, toonde Max een vechtlust waar een pittbull jaloers op is. Het is de dierenarts niet gelukt om de gevraagde foto te maken.
Ik weet niet waarom, maar ik was trots op Max. Met een glimlach heb ik de informatie aangehoord en stond te popelen om Max weer op te halen. Mijn held. We zien wel hoe het afloopt.

Om 19:00 uur ben ik op de kliniek. Max is in de behandelkamer en ziet me aankomen. Onnodig te zeggen dat de ontmoeting buitengewoon prettig verliep. Tijdens mijn onderhoud met de dierenarts was Max onrustig en wilde uit de kamer. Totdat de dierenarts lekkere brokjes had. Ik heb Max nog nooit zo netjes zien zitten om die brokjes te krijgen. Het was een echte slijmerd.
Tot de brokjes op waren. Daarna weer onrustig. Hij wilde weg uit de behandelkamer. De boef had wel door hoe hij die brokjes kon verkrijgen, maar zal echt niet meewerken aan een onderzoek aan zijn linker achterpoot.

Ik heb afgesproken met de dierenarts dat ik de komende dagen het gedrag van Max zal volgen en als er geen verbetering optreed, Max onder narcose zal worden gebracht om de gewenste röntgenfoto's te maken.

2 dagen later. Max loopt weer als gewoon. Ik denk dat Max een verkeerde sprong of iets dergelijks heeft gemaakt, en dat de belemmering inmiddels is uitgewerkt.

Tijdens het uitlaten loopt Max dartelend rond met een blik van: "waar heb je het over, er is niets aan de hand". Oké, we gaan gewoon door. Er is niets meer aan de hand.

De fiets en Max.

2011-04-25T15:09:00.008+02:00

1ste Paasdag, mooi en warm weer, op het strand te druk om met Max langs de zee te lopen.

Max loopt merkbaar vervelend rond en heeft teveel energie om te zonnebaden op het balkon. De zon schijnt en we willen naar buiten. Wat gaan we doen?

Ik bedenk me dat ik nog steeds van plan ben om met Max te gaan fietsen. Vandaag een uitgelezen mooie dag om dat in de praktijk uit te voeren. Zo gezegd, zo gedaan. We gaan naar beneden. De korte lijn mee en naar de berging voor de fiets. Na de banden te hebben opgepompt, gaan we op weg.

Verbazing wekkend gaat het in ene keer goed. Hij loopt netjes naast de fiets en kijkt me schuin omhoog aan met een blik van: Wat ben jij van plan?. Nu is het zaak om het uitlaten anders te laten verlopen dan normaal. Normaal is zoveel mogelijk snuffelen, boompje zoeken om de achterpoot op te tillen en alle tegemoet komende hondjes gedag zeggen. Als hij nu abrupt stilstaat om te plassen, hang ik met de fiets in de struiken.

Gelukkig is het uitlaatveldje Haagse Hout dicht bij en door het hardlopen is er geen tijd om luchtjes op te vangen. Bij het veldje aangekomen mag Max loslopen. Hij neemt zijn tijd voor de daagse uitlaatzaken en ik fiets langzaam verder. Hij komt aanrennen. Ziet de snelheid van zijn baasje als een uitdaging en loopt verder mee naast de fiets. We gaan het fietspad op. Max aan de lijn. We verhogen de snelheid. Max rent naast me. Ik op het fietspad, Max op de stoep. Keurig laat hij de lantaarnpalen en verkeersborden rechts liggen zodat we met een aardige snelheid richting Houtlaan gaan. Het gaat geweldig. Hij rent de poten uit zijn lijf. Soms rent hij harder dan ik fiets en ik wordt vooruit getrokken. Max geniet.

Op de terugweg gaan we via het park achter Leyenburg. Ook daar een stukje loslopen. Bij de Escamplaan aangekomen moet Max weer aan de lijn.

Na 400 meter zien Max en ik de paal van het verkeersbord te laat. En binnen 2 seconden staan we ongewild stil. Het ging nog net goed.

Thuis aangekomen de fiets weer in de berging. Dit gaan we meer doen.

Bal spel helemaal onder controle

2011-03-13T16:53:00.004+01:00

Als we naar het strand gaan, is het balspel helemaal het ding voor Max. Zodra hij het zand onder de poten voelt, is zijn gedachte helemaal gericht aan die gele, stuiterende bal.
Ik hou de bal nog even in de jaszak om de zeekant te kunnen benaderen.

Ik weet dat Max de gele bal graag in de bek heeft en dat hij daarmee drapeert over de kuststrook, maar ik wil dat hij het balspel met mij communiseert. En dat laatste gebeurt niet.
Daar heb ik wat op gevonden. Ik neem 2 ballen mee. Ik bleek achteraf onluist slim te zijn.

Max rent weg met de tennisbal in zijn bek. Geheel gelukkig en naar zijn zin. Na enkele seconden komt hij terug met een blik van: "ik heb de bal" "Wat wil je me maken".
Ik laat Max zien dat ik een tweede bal heb. En daarop wordt gereageerd. De bal in handen van de baas is belangrijker dan de bal in de bek. Hij laat zijn bal uit zijn bek vallen en staat klaar om de nieuwe bal te gaan halen. Ik gooi de tweede bal ver weg en hij rent zijn benen uit mijn heupen om deze bal op te halen.
Tot nu toe helemaal naar wens.

Het verhaal wordt herhaald. Maar nu is het anders.
Ik gooi de bal ver weg met de bedoeling dat Max gaat rennen om de bal op te halen. Na enige seconden heeft hij door dat de andere (eerste) bal binnen bekbereik ligt. Hij rent niet naar de weggeworpen bal, maar neemt actie om de achtergelate bal op te nemen.
Ik wou slim zijn om Max te laten rennen. Niet gelukt. Max was slimmer.

De buurman met 2 Labradors.

2011-02-25T17:48:00.004+01:00

Enkele dagen geleden kwamen we de buurman van 3 portieken verder tegen met zijn twee Labradors. En bij het zien van Max, staat de buurman met voetzolen plat op de grond en 60 graden schuin naar achteren om twee enthousiaste honden halt te houden.

Ik kijk hem aan en zeg: "dat doe je helemaal verkeerd. Je kan beter rolschaatsen onder doen."
De buurman antwoordt: "Daar heb je hem weer, ben je niet goed bij je hoofd of zo? Ik rij dagelijks demente bejaarden in een taxibus, maar je kan zo instappen." Ik vervolg lachend de uitlaatroute van Max.

Vanmiddag komen we de buurman weer tegen. Zelfde actie en zelfde 60 graden houding. Hij vertelt me dat hij gisteren bijna glijdend door het park ging.
"Dat was met rolschaatsen nooit gebeurd" antwoord ik.
"Als je maar weet, dat er nog steeds een plaatsje vrij is in de taxibus!" En Max kwispelt vrolijk verder op weg naar de juiste boom voor een kleine bevrijding.

Wel en wee laatste dagen en komende dagen.

2011-01-23T22:11:00.002+01:00

Even een wel en wee.

De afgelopen dagen waren er op zich geen bijzonderheden. Wel dat ik 3 dagen geleden ben gebeld dat mijn nieuwe auto onderweg is. Met kippenvel heb ik de telefonische aankondiging aangehoord dat mijn auto op woensdag 26 januari a.s. naar Voorburg wordt gebracht. Wow!!

Oké, het is een lease-bakkie, maar .... wel een keuze.
3 maanden geleden stond ik voor de keus om het huidig contract te verlengen of een nieuwe auto uit te zoeken. Ik ging op zoek naar informatie, op bezoek bij een VW dealer en ik liet mij voorlichten in de mogelijkheden. Met in mijn achterhoofd dat Max deel uit maakt in de keuze van de nieuwe auto.

Max heeft moeite om in de VW Polo te springen. Niet zonder reden. De achterbank staat kort op de achterzijde van de auto. Daarnaast is er een relevante hoogte. De verhouding hoogte en korte van de inspringruimte, vraagt bij Max een berekende insprong. Daarbij voorkomen dat zijn achterpoten de bumper aantikken. En dat laatste gebeurt nogal vaak.

Bij een nieuwe keuze van de "lease-bak" hadden we de mogelijkheid om het inspringen van Max op te lossen. Het werd de volgende keuze.

Woensdag a.s. komt de VW Golf Variant 1.4 (104 pk) met een lage instap voor Max en voor het baasje een schuifdak, donkere achterramen, mobiel handsfree bellen, blue-motion systeem, airco, navigatiesysteem, ruitenwissers, deuren, wielen en nog veel meer techniek onder de kap.

Ik hoop van harte dat Max deze keuze ook waardeert.

Zandvoort aan Zee

2011-01-10T00:25:00.002+01:00

Vandaag zijn we, Max en ik, op uitnodiging naar Zandvoort aan Zee geweest; op bezoek bij Jeroen en Janneke met de Ierse Setter Indy. Een tegenbezoek. Het weer was koud, maar met het zonnetje goed te doen.

Tijdens de strandwandeling werden we geconfronteerd met de aanwezigheid van een jonge zeehond. We werden gevraagd om onze honden aan te lijnen, maar dat was niet nodig.
De Setters hadden genoeg belevenissen om speels en uitdagend het strand over te gaan en hadden totaal geen benul van een aanwezige zeehond.

Na de wandeling hebben we nog een lekkere warme choco met slagroom genuttigd met tussentijdse correcties naar de setters. Maar wat wil je, je bent een Setter en wil graag spelen.

De terugreis was verrassend door de navigator. Deze koos voor de korste weg naar huis en wees de weg via dorpen als Bloemendaal, Vogelenzang, Bennebroek, Leiden, etc.
Met Max in het achter (slapend door vermoeidheid) was het baasje aan het genieten van de route terug naar huis.

Het was een mooie dag.

Zo, dat is alvast geregeld.

2011-01-10T00:12:00.002+01:00

De ervaring van Max met het Oud & Nieuw met de knallen en flitsen, was niet zo'n groot succes.

In het nieuwe jaar werd ik geattendeerd op de mogelijkheid om een vakantiehuisje te boeken in een park zonder vuurwerk. Ideaal voor een hond met angst voor het geluid van de harde knallen die zij 2x zo hard horen als mensen.

Vanavond op het internet gezocht naar een dergelijk adres en gevonden. Ergo: ik heb vanavond een 3-daags arrangement gehuurd van 30 december 2011 tot en met 2 januari 2012; een vrijstaand huisje in Gelderland waar Max welkom is en geheel vuurwerkvrij.

Bijkomstig: een open haard en een vaatwasser. Leuk voor het baasje ;-)

Het duurt nog even, maar ik heb er nu al zin in. Zeker als ik kan ervaren dat Max met Oud & Nieuw vrij kan loslopen in een bosrijke omgeving.

En voor de oplettende lezer: het baasje pakt alle mogelijkheden aan om een leuke tijd te hebben met zijn 4-voeter. Waar we ook zijn.

Max, in de auto!, we gaan naar de bossen..... wacht even, het is pas van toepassing op 30 december a.s.

al weer 2 jaar

2011-01-07T21:03:00.004+01:00

3 januari 2009: een klein hummeltje, bang en onzeker gaat mee naar Den Haag.

3 januari 2011: een hond, met reukzin en zeker, loopt met opstekende staart zijn rondje. Blijft aan mijn zijde en samen maken we een laatste rondje voordat we gaan slapen.

Van alle momenten in de afgelopen 2 jaar heb ik geen enig moment willen missen.

Hallo 2011

2011-01-02T21:16:00.002+01:00

Yep, het is alweer 2011.
Wat gaat de tijd toch snel, 2 dagen geleden was het nog 2010.

Vandaag alweer een zonnige dag, met Max naar het strand geweest. Natuurlijk nog met de nodige aankleding, maar dat kon de pret niet drukken. Het was een sensatie op het natte zand van de kust. Max is z'n element zoals we hem graag zien.

Max heeft het oud-en-nieuw niet echt leuk ervaren. We waren gelukkig thuis gebleven en Max snapte niet wat er gebeurde. Die knallen. Waar komen ze vandaan, wat betekent het???
We gingen op 31 december om 16:00 uur de deur uit. Nou ja, de deur uit? het kwam niet verder dan de deurpost. Koppie om de hoek, een ferme knal en Max weer terug in de hal.

's-Nachts om 04:00 uur mijn bed uit. Max is de afgelopen 12 uur nog niet buiten geweest en geen toilet gezien. En dat bleef zo. Ook in deze donkere, knallende nacht was het buiten zijn geen pretje. Hij kroop weer naar huis. Keek mij aan met een blik van: "Hoe kan je me dit aandoen, waarom stop je dat knallen niet?"
Tsja, hoe los je dat op. Max vertrouwt me en verwacht dat ik alles oplos en nu, met dat knallen, doe ik blijkbaar niets.

De volgende morgen om 09:00 uur lopen we buiten. De knallergooiers slapen nog en Max kan gelukkig de benodigde boom vinden en loopt daarna vrolijk verder. Het is weer vanouds, maar voor korte duur.
Een knal. Een harde knal. En Max weet de weg naar huis in de kortste zin en weg te vinden naar huis. Tja. Het hoort erbij.

Enkele uren later is Max weer in de vraag om naar buiten te gaan. We pakken in en gaan naar het strand. Daar aangekomen is er niets meer merkbaar van de stress van de knallen. Wow wat leuk dat strand, waar blijft de bal?
We lopen naar Kijkduin. Ik geef Max expres geen bal om hem te laten spelen met andere honden. Na het bezoek aan Kijkduin gaan we terug naar het strand. Daar vinden we een bal en Max is weer helemaal in zijn sas. Vergeten alle knallen en lichtflitsen.

Hij loopt weer mijn zijn staart omhoog. Uitdagend naar mij met zijn bal. "Pak em maar, het lukt je niet". En dat klopt.

Op naar het nieuwe jaar 2011.

2010-12-19T17:40:00.000+01:00

Max wenst alle hondjes mooie feestdagen.

2010-12-19T17:34:00.003+01:00

Waf, blaf-blaf, woef, woef en Blaf 2011.

Vrij vertaald: Alle hondjes Prettige Kerstdagen met extra lekkere hapjes en een Gelukkig Nieuwjaar 2011.

Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw.

2010-12-19T17:14:00.005+01:00

Een groter feest kan niet. Voor Max is de sneeuw een ware uitdaging. Hij rent en snuffelt heel wat af. Gelukkig hebben we gebieden waar hij los kan lopen. Aan de lijn is minder geslaagd. Ik ben nog niet omver getrokken ondanks dat ik zaterdag toch even heb mogen "skiën" op de laarzen.

Op een advies van de dierenarts, smeer ik 's-avonds zijn pootkussentjes in met vaseline ter bescherming tegen ijsvorming en het scherpe strooizout. Het is voor mij een sport om zijn pootjes in te smeren en daarna voor hem een sport om zonder dioginaal spagaat door het trappenhuis te gaan voordat we weer in de sneeuw lopen.

Vrijdag was het duidelijk een nieuw feest voor Max. Na 2 uur buiten zijn geweest, was de medewerking om naar binnen te gaan niet van harte. 5 minuten later staat hij voor het raam te kijken naar dat witte spul buiten. Kort daarna stond hij naast mijn stoel om te smeken of we weer naar buiten gaan. Oké, het niet altijd wit buiten en we hebben een paar extra rondjes gemaakt. Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw. Max kon er niet genoeg van krijgen.

Max is jarig

2010-11-10T19:25:00.002+01:00

Joepi,

Max is jarig. Hij is al weer 2 jaar oud.
Nog steeds zo ondeugend als een pup, speelt als een jonge hond en laat af en toe weten dat hij een baasje kan zijn.

Vandaag een taart met 2 kaarsjes voor zijn neus gezet. Max blies de kaarsen uit en het baasje heeft de taart opgepeuzeld.
Om het goed te maken, heeft Max een nieuwe kluif gekregen met een strik. Hij keek me aan met een blik van: "wat doet die strik daar, een nieuwe kluif is voldoende". En zo geschiede.

Op naar het derde jaar.

Tot slot. De foto van de maand.

2010-09-06T01:15:00.004+02:00

Mooier kan het niet. Twee Rood/Witte Ierse Setters in beweging.

Indy, een Ierse Setter r/w van 10 maanden oud.

2010-09-06T01:07:00.003+02:00

Op de jaarlijkse Setterdag heeft Max, mijn rue, kennis gemaakt met een heel lief teefje. Indy, heel speels en een beetje ondeugend. Indy is 10 maanden oud, maar weet goed haar plaats te veroveren. Ze hebben samen een leuke tijd gehad op de Setterdag.

Ik blijf bij mijn baas

2010-09-06T00:59:00.002+02:00

Hondenbrokken-tijd

2010-09-06T00:56:00.002+02:00

After party na de wandeling op de Setterdag

2010-09-06T00:51:00.001+02:00

Landelijke Setterdag

2010-09-06T00:29:00.006+02:00

Op 5 september was een landelijke Setterdag georganiseerd in de buurt van Hilversum. In het clubblad was een aankondiging geplaatst met een tekst dat uitnodigend was.

Ik heb me ingeschreven en we zijn op pad geweest.

Het was een mooie ervaring. Ik denk dat er meer dan 40 setters aanwezig waren, waarvan ongeveer 5 rood/witte gevlekte Ierse Setters. We hebben een wandeling van bijna 2 uur gemaakt op de hei. De honden konden los lopen en met elkaar spelen en hier en daar een konijnenhol vinden.

Max was volledig in touw. Het koste me soms moeite om hem te vinden. Er was ook een andere rood/witte Ierse Setter aanwezig met bijna een volledige vergelijking. Na de wandeling werden de eigenaars getracteerd op een goed georganiseerde barbeque. Met live muziek en een mooie zonnige dag.

Ca. 3 uur 's-middags gingen we weer huiswaarts. Met een mooie herinnering. Max was in de auto nog niet tot rust door alle indrukken en ontmoetingen. Pas thuis kwam de fase van bijkomen. Hij heeft aan één stuk geslapen tot 10 uur 's-avonds. Zelfs het rondje daarna moest niet te lang duren.

We hebben leuke contacten opgedaan. Max met een heel lief teefje van 10 maanden oud die graag de aandacht vroeg. Het baasje met mooie mensen waarmee de dag heel prettig is doorgekomen.

Dankzij Jeroen en Janneke, eigenaar van een rood/witte Ierse Setter van 10 maanden oud, hebben we foto's om te laten zien hoe de dag is verlopen.

Soms krijg je wat je wenst.

2010-08-30T23:24:00.002+02:00

Soms krijg je wat je wenst. Het klinkt onwerkelijk maar dat is niet zo.

Ik heb 25 jaar lang een jachthond gewenst. Vanaf mijn kindzijn was een (jacht-)hond mijn grootste wens. Ik kon het niet realiseren door contracturele zaken (lees: dienstbestrekking). Medio 2008 was er een opening om mijn zakelijke beslommeringen te combineren met privé zaken. Het hebben en onderhouden van een hond.

Op 3 januari 2009 heb ik een mooie Ierse Setter opgehaald. Een pup van 8 weken oud.
Inmiddels is deze pup uitgegroeid naar een mooie hond van bijna 2 jaar oud.

En wat blijkt. Het is helemaal de hond die bij me past. Zijn karakter en optreden is helemaal mijn hond. Overdag vraagt Max (mijn Ierse Setter) geen aandacht en geeft mij de ruimte om beschikbaar te zijn voor mijn werk. 's-Avonds wil hij aandacht en dat kan.

Max is voor mij dat je krijgt dat bij je past.

Een feestje vandaag

2010-07-15T22:06:00.002+02:00

Max heeft vandaag een feestje gehad. Onbedoeld en ongepland.

Tijdens de uitlaatservice heeft Max het genoegen gehad om een dode vis tegen te komen en daar volledig van te genieten. Rollen-bollend over de dode vis is een ware sensatie.

Maar ik was gewaarschuwd. Thuis aangekomen was de vieze reuk al opgemerkt. Zijn vacht was nog voorzien van een dode-vis lucht. Dus .. direct onder de douche met gebruik van een hondenshampoo.

Nog niet helemaal schoon gingen we naar buiten voor de reguliere uitlaat. Max stonk nog steeds uren in de wind. Hij weet van niets, maar we weten beter.

Om 21:00 's-avonds nog een keer onder de douche, met de bekende shampoo en het lukt om de vissenlucht te verwijderen.

Mijn hondje ziet er weer schoon uit en ruikt weer fris. Zijn feestje is mijn feestje geworden.

Max kent de grenzen

2010-07-13T23:01:00.002+02:00

Vandaag even naar de dierenarts voor de jaarlijkse zaken.
Controle en een spuitje. Heel erg regelmatig.

Het verliep wat anders. Max accepteerde niet de ingang naar de behandelkamer van de dierenarts. De vorige keer was er door de dierenarts een ongewenste actie ondernomen en dat was Max niet vergeten. "je bekijkt het maar, ik doen niet mee" was duidelijk zijn stemming.

Na een inbinding van zijn snuit, was de jaarlijkse controle mogelijk.
De dierenarts kan alles controleren en gaf mij een compliment over de oren van Max.
Op dat moment begreep ik het niet, later wel.
Max is helemaal goed en gezond. Dat is wat ik wil.

Pffff, warme dagen

2010-07-12T16:32:00.003+02:00

Juli 2010. Het zijn warme dagen. De zon straalt, de mensen lopen in schaarse kledij en puffen bij alle stappen. Max niet. Hij gebruikt alle momenten van de dag om te genieten. Zoals je kan zien, is het masterbed in gebruik bij hoge temperaturen. Het raam staat open tegenover de balkondeur en geeft een verkoeling van de wind. Lekker toch?
Hé baas, moet ik wakker worden van je foto-knipperij???

Ja, Max, even attent graag voor de fotograaf. Je hebt het bed al ingepikt, je hebt al een koude band omgekregen en je mag best wel even fotogeniek zijn voor een mooi moment.

Lang leve de zomer. Spelen in een bos met schaduw en water. Uitgelaten worden om 8 uur in de morgen op het strand is veel betekenend.

Mooier kunnen we het niet maken; kanjer.

En dan gebeurt er iets

2010-07-07T19:54:00.005+02:00

Zaterdagavond. Een mooie wandeling met Max via een uitrengebied waar hij los kan lopen. Staart omhoog; geen vuiltje in de lucht.
Thuis aangekomen smikkelt Max de bak leeg en lig daarna naast mij te genieten van een verlate diner. Kortom huisje-wel-tevree.

Zondagmorgen. In de woonkamer een verrassing van een verlate diner op de vloer. Alles wat gisteravond naar binnen ging, is met dezelfde gang via de bek naar buiten gekomen.
Oké, kan gebeuren. Het is erg warm en het gebeurt wel eens meer, dus niets aan de hand.
De dag wordt vervolgd.

Zondagmiddag. Ik ben aan het werk (dat kan als je als zelfstandige werkt en je werk mee naar huis neemt) en opeens schrik ik op van het geluid van een ongewoon plassen. Max staat in de woonkamer geheel ongewoon en angstig water te blazen vanonder zijn staart.
Hij schrikt op van mijn reactie en rent naar het balkon en daar ging het een paar tandjes erger verder. Ik zie een blik in zijn ogen die deze actie absoluut acceptabel maakt.

Ik ruim de rommel op en overdenk de situatie. Er is iets aan de hand dat niet klopt.
Uiteindelijk besluit ik de weekendcentrale te bellen van de dierenartsen en vertel wat er is gebeurt. De dierenarts vertrouwt het niet en vraagt mij langs te komen; met Max.

Een kwartier later zijn we bij een hele mooie en lieve dierenarts (bijkomstigheid). Ze onderzoekt Max en stelt vast dat de maag en darmen rustig zijn, maar Max heeft wel meer uitgelaten dan alleen maar water. Na ontvangst van antibiotica en pillen voor het herstel van de dikke darm, gaan we weer op weg. Even naar het park Meer & Bossen om Max uit te laten en daar merk ik dat Max een ander gedrag heeft dan normaal.

We gaan snel naar huis. Max is teneergeslagen. Hij kan niets zeggen, maar zijn houding geeft aan dat het niet lekker zit. Hij kruipt zijn mand in. Slaapt niet, maar rust.
Een paar uur later meldt hij zich. Hij wil naar buiten. Ik volg zijn aanwijzing en binnen een paar minuten zijn we op straat.
Ongewoon loopt hij direct naar het veldje t/o onze woning. Het blijkt dat het niet langer moest duren. Ik probeer nog een rondje te lopen, maar na 100 meter wil hij terug naar huis.

Dezelfde avond geef ik Max zijn pillen (3,5 stuks). Wat een gedoe. Leg het maar eens uit aan een hond dat die pillen die niet lekker ruiken goed voor em is.
Het is gelukt en Max drinkt wat. Daarna gaat hij weer terug naar zijn mand. Ongebruikelijk in de avond. En ik laat Max zijn gang gaan.

Maandag. Een sombere dag voor Max. Niet lekker, elke keer snel naar buiten, snel weer naar huis en de mand bezetten.
Dinsdag. Er is verbetering. Drinken doet hij gelukkig en de voerbak met rijst en gekookte kip wordt gebruikt om alleen de stukjes kip te verorberen. Dus toch een beetje ondeugend.
Woensdag. Het klaart op en sneller dan verwacht. Zijn eerste voerbak met kip-rijst-wortelen-sperciebonen wordt gretig opgenomen. En aan het eind van de dag liet meneer weten dat naar buiten gaan zeer op prijs wordt gesteld en ondersteund met een paar grote blaffen.
Hij is weer bijna de oude.

Buiten vertoont hij weer de hond die hij is. Staart omhoog, alert op andere honden, aandacht vragen bij andere hondeneigenaren en als hij een kat ziet, staat hij klaar om .. ja, om wat eigenlijk. Een kattenstreek op zijn neus? We hebben het nog niet meegemaakt.

Het waren een paar spannende dagen.

Knijp, knijp

2010-04-12T21:57:00.003+02:00

Jawel. Knijp, knijp voor Max.

Max is veertien dagen geleden bij de dierenarts geweest. Als hij had geweten waarom we daar naar toe gingen, had hij absoluut weerstand geboden. Eenmaal binnen, was er geen weg meer terug.

Max heeft een injectie gekregen met een sterk goedje waarmee hij voorlopig chemisch wordt gecastreerd. Heel langzaam wordt de productie van zijn hormonen groei onderbroken. Zijn ballen zullen de komende weken slinken. Oftewel: knijp, knijp.

Ik heb zo lang mogelijk gewacht, maar het was nu tijd om in te grijpen in de "wildgroei" van zijn ontwikkeling. Hij oogt nu al rustiger. Gelukkig is zijn enthousiastme nog niet verminderd.

Familiebezoek

2010-03-25T04:43:00.011+01:00

Max is zaterdag 20 maart op stap geweest met de familie.

Op een "terugkomdag" is Max samen geweest met zijn vader, moeder, broers en zusjes.

In Ede was er een bijeenkomst van het nest. Een leuk en goed georganiseerd moment door de fokker. De foto's geven een goede impressie van de ontmoeting.

Max met zijn Pa en Ma.

Max er doorheen helpen

2010-03-25T04:28:00.002+01:00

Max is inmiddels 17 maanden oud. Op zich niets mis mee. Het groeit gewoon door.
Het is al bijna een volwassen hond. Een bijna volwassen reu en daar gaat het over.

Hij kan zijn mannetje staan. Soms een beetje dominant en soms afwachtend op de houding van een andere hond.

Vanmiddag op het veldje, geeft hij ruim de vrijheid aan zijn instincten. En daar gaan we iets aan doen.

Max toont een normaal gedrag tegenover de vrouwtjes. Voor de teefjes niet altijd gewenst en in het sociale verkeer een beetje lastig.

Dankzij de mogelijkheid om een reu tijdelijk te "castreren" (chemish) zal Max eerdaags een bezoek krijgen aan de dierenarts om de komende maanden door zijn verdere ontwikkeling heen te komen.

Bij een vriendje van Max hebben we kunnen zien dat een tijdelijke castratie meehelpt om een prettig sociaal contact te houden en op te bouwen.

Max met zijn vriendjes in de zon

2010-03-16T18:51:00.002+01:00

Max op het veldje met o.a. Japie, Olga, Boris en vele andere hondjes aan het spelen.

Vandaag schijnt de zon en ze rennen lekker over het veldje.

De eigenaren genieten ook van het voorjaarszonnetje en konden de (rode) mutsen thuis laten.

De dader is gevonden

2010-03-14T02:13:00.002+01:00

Zoals in het vorig bericht is vermeld, was mijn persoonlijke en zakelijke objecten onder handen genomen door een hele lieve hond, genaamd Max.
De bankpassen vernield, de maandkaart van het OV in kleine stukken, de afstandbediening van de TV in stukken en niet meer bruikbaar.
Maar de dader is betrapt. In een later stadium.

Op een zeker moment had ik een aantal hondenbrokken op de eettafel liggen. Een welkome lekkernij voor Max, mijn Ierse Setter met wensen. Op de dag dat ik thuis werk.

Ik zit aan mijn werktafel, kijk omzij en zie een intense houding van mijn setter om de hondenbrokken van de tafel de grijpen.

Op het exacte moment dat Max zijn voorpoten op de eettafel wil zetten roep ik: "NEE, ben je helemaal b......" En Max keert zich van de eettafel en loopt zijn mand in. Met een heel erg beschamende uitstraling.
Mooier kon de actie niet zijn.

Hiermee is de dader van het vorige vandalisme ontmaskerd. Ondanks zijn blik van onwetendheid.

Het baasje slaapt toch.

2010-03-04T23:05:00.002+01:00

Max in zijn "vrije tijd" als het baasje slaapt. Daar gaat het over in dit bericht.

De omstandigheden:
Het is nacht, het baasje slaapt, Max is wakker (heel erg wakker) en vermaakt zich in de woonkamer. Op de eettafel liggen zaken voor het grijpen. Althans als hij even opspringt.

De constatering:
Op woensdagmorgen word ik om 8 uur wakker na intense aanwijzingen van Max dat de dag weer is aangebroken en dat het tijd is om elke weersomstandigheden te trotseren om naar buiten te gaan voor toiletzaken.
Met nog de slaap in de ogen, zie ik naast mij op bed een onderdeel van mijn portomonnee. Ik spring op, realiseer me dat er meer is gebeurd dan ik wenselijk acht. Loop de woonkamer in en zie dat Max een klein feestje heeft gehouden.

Ik aanschouw een tafereel van een verscheurde portomonnee, gebeten bankpassen, klein geld klinkend op het laminaat verspreid, papiergeld in kleine stukken en gedetailleerde stukjes leer.

Ik roep Max en vraag aan hem: Wat is dit? En dan.....

Die blik. De verbazing over de rotzooi. De vragende ogen "wie kan dat nou gedaan hebben".
Max gaat naast me staan. Een gebaar in de gedachte dat we de dader gaan opsporen.

De onschuld zelve heeft 's-nachts een feestje gehad. Hoorde de munten klinken op het laminaat, luisterde naar het scheuren van de bankbiljetten en ondervond dat het plastic van de bankpassen weerstand biedt tegen zijn scherpe tanden.

Ik ruim alles op, kleed me aan en ga naar buiten. Max loopt naast me in gelid alsof er niets aan de hand is.
Dat feestje tijdens de slaap van het baasje is volledig vergeten.

Max. 15 maanden oud

2010-02-03T20:22:00.002+01:00

Max is inmiddels 15 maanden oud. Na een ontwikkeling van pub tot jonge hond, is Max uitgegroeid tot een mooie Ierse Setter.
Dankzij de complimenten over zijn slankheid, ben ik als eigenaar nog kritisch over het zien van zijn ribben. Hij mag nog wel een tandje vetter zijn.

Max groeit. Ook in zijn gedrag.
We hebben de afgelopen dagen ervaren dat loslopen mogelijk is. Hij blijft keurig binnen de lijnen en loopt niet verder dan ca. 300 meter vanaf zijn baasje.
Vanavond heeft hij weer getoond dat hij niet aan de lijn hoeft te lopen. Een mooi gedrag.

De uitlaatservice is blij met Max. Hij gedraagt zich keurig. Is een speler, speelt graag met zijn vriendjes/vriendinnen. Rennen, spelen, speels-bijten, het is Max niet vreemd. Het hoort bij zijn karakter.

In huis is het werkelijk de beste vriend die je kan bedenken. Max geeft echt aan dat houden-van het hoogste is dat je kan bereiken. Trouw en loyaliteit, anders kan ik het niet noemen.

Max is een mooie hond. Ik daar geniet ik van.

Kat-en-muis spel.

2009-12-27T11:09:00.002+01:00

Het valt moeilijk uit te leggen. Een Kat-en-muis-spelletje tussen Max de hond en zijn baasje.
Hier het laatste berichtje en fimpje in 2009.

Blaf, waf, woef, woef. Blaf, blaf, woef, waf. Woef, waf, waf 2010.

Vrij vertaald: Max wenst alle hondenvriendjes veel kwispelplezier en goede gezondheid in 2010.

------------------------------------------------------------------------------------------------

Vanaf de Escamplaan in Den Haag wensen wij iedereen een mooie jaarwisseling en goede gezondheid voor 2010.

Tot volgend jaar!
Ron

Sneeuwpret

2009-12-20T16:27:00.005+01:00

Max in de sneeuw. Jawel, anno 2009 toch nog bijna een witte Kerst. Sneeuwballen gooien. Max rent achter alle ballen aan, ook de sneeuwballen.
Alleen die sneeuwballen verdwijnen in de sneeuw. Ook al wroet hij de sneeuw om, de ballen zijn niet meer te vinden ?!

Hoe doetie dat????
Een nieuwe bal. Weer niet te vinden. Ik krijg er wat van.
Hé, een nieuw hondje. De groeten baasje!

Geniet van de nieuwe fimpjes.

Max één jaar geworden

2009-11-15T13:52:00.002+01:00

Jawel, Max was jarig. Op 10 november verjaarde zijn eerste jaar.

Het is al een echte hond geworden. Nog speels en onduigend, maar al een stuk rustiger.
Thuis is het gezellig met zo'n huisdier. Overdag lekker mak, 's-avonds zin om te spelen.

We proberen minimaal 1x per dag naar "het veldje" te gaan waar hij andere honden ontmoet.
Spelen is em niet vreemd en kan soms onstuimig zijn. Samen met o.a. Japie en Olga vormen ze een stel apart. Ook spelen met Storm, Boris en Ivy gaat goed.
Een vorm van enthousiastme is springen. Helaas niet altijd geslaagd, maar wat wil je als je graag aandacht wilt en of brokjes wilt hebben van de gevers op het veldje.
Daarnaast doet hij zijn best om een goede positie te hebben in de roedels. Helaas soms wat overmoedig en soms wat terughoudend. Dus een gewone positionering.

Max gaat inmiddels mee met Isis op dinsdag, woensdag en donderdag; de uitlaatservice. Hij hoeft de auto maar te horen en meneer staat klaar bij de deur.
Ik merk aan Max dat hij deze uitlaatservice geweldig vindt. Hij mag lekker los lopen en z'n gang gaan. Isis is dol op Max.

De dierenarts is elke keer weer tevreden. Hij is rank en slank en heeft zijn spieren goed ontwikkeld. Zijn gebit is mooi en schoon.
Weetje ... ik ben eigenlijk best trots op Max!

Max aan het spelen.

2009-09-13T12:54:00.002+02:00

Max samen met Olga aan het spelen op Ockenburg.

Max in de bossen.

2009-09-13T11:49:00.005+02:00

Zo, we zijn weer een maandje verder. Max is inmiddels 10 maanden oud.
De afgelopen weken, maanden, gaan we regelmatig naar het bos bij Ockenburg. Voor Max een mooie plek om los te lopen en ook voor het baasje.
Bij Ockenburg is een groot open groen weide waar veel eigenaren met honden naar toe komen. Voor Max het ultieme plezier. Rennen, ballen pikken en spelen met andere honden.
Gisteren de camera meegenomen en een paar filmpjes gemaakt.

Volwassen worden gaat niet vanzelf

2009-07-24T20:24:00.003+02:00

Max is nu bijna 9 maanden oud en in ontwikkeling.
Hij is onderweg naar de positie van een volwassen hond, soms nog een puppy, maar die momenten worden kleiner.
Als Max in het bos is, tilt hij zijn poot op om te plassen. Helaas nog niet volgens gewenst.
Vandaag zag ik dat hij bijna omviel nadat hij zijn rechter-achterpoot te hoog optilde.
Eerder had ik al gezien dat hij met een ophoog getilde achterpoot zijn voorpoot onderplaste.
Tja, het blijkt moeilijker om te groeien dan het lijkt.
Helaas wordt Max ook meerdere keren gecorrigeerd door oudere honden. Zijn speelse karakter wordt minder geaccepteerd dan voorheen. Het hoort erbij.
En toch blijft hij zijn mooie karakter tonen.

Max in ontwikkeling

2009-07-21T00:01:00.002+02:00

De afgelopen dagen merk ik aan Max dat er ontwikkelingen zijn.
Nu hij 8 maanden oud is, gieren de hormonen door zijn lijf, begint hij aan een nieuwe fase na de puppy-tijd en begint de fase van "ik weet het zelf wel".
Conform de opmerkingen van derden met een hond die ouder zijn dan 2 jaar, begeeft Max zich in de pubertijd.
Op zich vond ik dat een mensenopmerking, maar het blijkt inderdaad ook van toepassing te zijn op honden. Hij is aan het puberen.
Afgelopen dagen wijzigt zijn gedrag. Op het uitrengebied aan de Escamplaan blijft hij normaal gesproken binnen de grenzen van het terrein. Afgelopen zondag dus niet. Opeens ... zonder enige reden in mijn belevenis ... was er andere zaken die de aandacht vragen. Weglopen! Naar dat wat hij belangrijker vindt. Vogels, eenden, buiten de grenzen van het "speelterrein".
Ik word ook afgestraft als ik aandacht geef aan anderen. Op dat moment heeft Max het gevoel dat er geen controle is en dat hij kan doen wat hij wil.
Een dag later, in Meer en Bos, rent Max weg naar een hondje. Reageert niet op mijn fluiten, buitengewoon ongebruikelijk.
Vandaag in het bos Ockenburg. Na een speelkwartier op de groene weide, neemt meneer de benen. Speelhonden aan de andere kant van het water. Mijn fluiten (instructies) worden even gevolgd, maar dan wel heel kort in zijn ogen en zonder daadwerkelijke actie.
Ik had het nakijken.
Kort daarna gingen we weer op pad. Ik had het gevoel dat we weer op de goede rit zijn.
Niet veel later, neemt meneer de benen. Rent door het bos, ver van me af. En dan bedoel ik rennen, heel hard rennen. Mijn fluitsignaal volledig negeren!
Met kromme tenen zie ik Max verkleinen door de groeiende afstand. Niet in staat om hem te volgen in meters en laat het zo.
Ik loop verder, geef een fluitsignaal en wacht af wat er gebeurt.
Binnen enkele seconden hoor ik geritsel, het klinkelend geluid van de medaille aan zijn halsband en meneer springt voor mijn benen. "Haha, en jij dacht dat ik wegwas!"-blik in zijn ogen.
Hij daagt me uit. Wil laten zien dat hij al een grote hond is.
En ik weet dat de puppy-fase nog niet helemaal is afgerond, maar geniet van de opgroeiende fase naar volwassenheid. Het is nog een klein hondje, maar zijn ontwikkeling gaat richting de positie van een echte reu.
Vanavond moest ik naar een vergadering en heb Max alleen thuis achtergelaten. Na de vergadering ben ik nog op bezoek geweest bij familie en kwam om 22:35 uur thuis.
Ik steek de sleutel in het slot.
Woef, woef.
Wow, mijn voorheen pup is waaks geworden. Ik was verbaasd.
Nog meer verbaasd toen ik binnen ging. Hij was wel stoer toen er iemand aan de deur rommelde, maar na binnenkomst werd ik hartelijk verwelkomd door een zeer enthousiaste Max.
Helemaal door het dolle heen. Sprong tegen me op, deed alle moeite om alle affiniteit te tonen dat maar mogelijk was. Het duurde zeker 7 minuten. Er kwam geen eind aan.
Na het verwisselen van schoenen om Max uit te laten, was hij niet om te houden. Blaffen, rennen, opspringen, sensatie .... we gaan naar buiten!!!
Daar aangekomen was de lijn strak. Wow, we gaan wandelen en ik werd uitgelaten.
Na een rondje kwamen we op het beginpunt. Max gaf aan dat het rondje niet genoeg was en nog een keer wilde rondlopen.
Ik liet zijn gang gaan en na enkele meters werd Max opeens de kleine pub. Durfde niet verder, vond opeens het vervolg spannend en wilde niet verder gaan. De stoere Setter was opeens een klein hondje. Past helemaal in het beeld van "pubertijd".
Oke, ik neem het weer over en we gaan naar binnen.
Thuis weer helemaal Max en na het eten vragen om aandacht.
Maar het is anders. Geen puppie gedrag, maar meer een volwassen hond die zijn plaats wil hebben.
We gaan het meemaken in de komende tijd.

Max mee met de uitlaatservice.

2009-06-29T23:41:00.004+02:00

Max is vorige week voor het eerst meegeweest met de uitlaatservice.

Volgens de foto's hoef ik niets meer toe te voegen.

De schooier heeft alle aandacht van zijn vriendje de "drentse patrijs".

A.s. dinsdag en donderdag mag hij weer mee. Hoezo een hondenleven?

Eerst was er de zee, daarna kwamen de bomen.

2009-06-25T18:04:00.002+02:00

De titel van dit bericht klinkt heel erg vaag. En dat klopt.
Je zou bijna aan een bijbelverhaal denken. Inhoudelijk gaat de belevenis heel anders.

De zee. Ik woon op zo'n 4 km van de kust, met ca. 10 minuten rijden staan we aan de rand van Nederland. De Noordzee met een strand aan landzijde. Nabij Kijkduinpark mogen honden vrij los lopen. Max, mijn trouwe viervoeter, maakt graag zijn kussentjes onderaan zijn poten nat aan het zeewater. Honden voor de branding zijn z'n vrienden. Spelen, happen, rennen, uitdagen, en meer is een volmaakte uiting van tevredenheid. Dacht ik.

Totdat ik enkele dagen geleden Max heb meegenomen naar Meer en Bos. Een bossage aan de rand van Den Haag, aan het eind van de Laan van Meerdervoort. In dit bos mogen de honden los lopen en buiten elke vorm van mechanisch verkeer.

Max kan in Meer en Bos los lopen. Sorry, los rennen! Wow, wat een belevenis. Max doet zijn best om nog harder rond te rennen dat eerder. Met een blik in z'n ogen "ik kan nog harder" stuift hij voor me uit, verdwijnt in de bossages, rent een rondje, komt achter me aan, zoeft voorbij en geeft een blik "ik kan nog harder". Het volgende rondje komt eraan.

Er lopen ca. 30 joggers door het bos. Max er achter aan. Een feestje.
Ik dacht dat ik em kwijt was. Eén fluitsignaal en Max komt stevig aangerend.
De joggers komen weer langs, Max weer in actie. Een mooi samenspel.
De joggers vinden Max leuk en roepen hem aan. Hij reageert en loopt mee totdat hij mijn fluitsignaal hoort. Een stuifwolk is het kenmerk van Max bij het terugkomen.

Later lopen we nog even rond. Max loopt naast me en we ontmoeten enkele andere honden. De eigenaren van de tegenvoeters reageren positief. Ik roep Max, maar een hondje heeft zijn aandacht.
Ik zeg: "Max luistert goed!, .... alleen naar andere honden" wordt beantwoord met het advies om een tweede hond te nemen die wel luistert. Ik lach en besef dat Max mijn wereld heeft geopend.

Goed gebekt

2009-06-10T22:51:00.002+02:00

Het is heel verrassend hoe een hondenbek reageert.

Als ik Max een hondenboon geef of een andere soort van kluif, dan gaan zijn kiezen en tanden grandioos te keer en wordt het aangeboden waar binnen enkele minuten tot het minimum verslonden. Er zij al veel speeltjes verloren.

Als na het uitgaan de voerbak wordt aangeboden, vreet hij alle brokken adequaat middels een sterke drang van de kiezen en tanden. Alles wordt vermalen. Hard gekraakt.

Maar.... bij het spelen en "happen naar de baas", heeft Max de kunde om speels in de handen te happen zonder door te bijten.

Gelukkig weet hij het verschil tussen spelen en "vreten".

Jump! Max, jump!

2009-06-03T19:51:00.002+02:00

Na weken, maanden, van begeleiding, geduld, ongeduld, begrip, duwen en trekken, geven van hondenbrokken, aaien, toespreken heeft Max het behaagd om zelfstandig de auto in te springen.

Vanavond zijn we naar het zuiderstrand geweest voor een loop langs de zeekant. De bal mee en Max lekker laten rennen. Meneer had er zin in.
Terug bij de auto aangekomen, gooide ik de speelbal in de achterbak. Het moment supreme dat Max een sprong maakte. Jump, en zo de auto in!

De eerste Pinksterdag ook al een primeur gehad. Na een gezellige BBQ bij Jacques en Gina, gingen we om ca. 22:00 uur weer naar huis. Wetende dat autorijden voor Max niet het allerleukste is, was ik blij verrast dat Max de reis van ca. 45 minuten zonder stress heeft doorgebracht.

Max groeit. Buitengewoon goed.

Max is nat geworden.

2009-05-10T22:45:00.002+02:00

Jawel, Max is vandaag uit eigen beweging het water ingegaan. De vijver bij het uitrengebied aan de Escamplaan. Later is hij nog in de Noordzee ingesprongen. Zijn doop heeft hij nu gehad. Vandaag, 10 mei 2009, is Max precies 6 maanden oud. Hij weegt alweer 20 kg en groeit als kool.

Luisteren doet Max als de beste. Behalve als er een hond in de buurt is, als hij wil spelen, aandacht krijgt van anderen en als hij ondeugend is. Gelukkig heeft het baasje het laatste woord.

Als Max onderweg is, heeft hij het heel druk met netwerken (in zijn jargon: snuffelen aan alle honden die op zijn pad komen) en sjouwen van takken. De takken worden steeds groter en die grote van meer dan 2 meter was iets teveel van het goede.

Max moet wachten bij het oversteken.

2009-05-04T17:08:00.003+02:00

Als Max wordt uitgelaten en aan de overkant van de weg een medeganger ziet gaan, dan wil hij al snel aan het netwerken en de weg oversteken. Dankzij het commando "wacht" blijft hij precies met zijn voorpoten op de stoeprand staan. En na "kom maar" wordt het lopen vervolgd.

Vandaag, even tussen de afspraken door, liep Max vooruit richting een kruispunt. Twee meter verderop liep ook een vriendelijke oude man met een rollator.

"Wacht". En het gebeurde.

De oude man stond stil en Max liep door.

Lachend heb ik de oude man vrij gegeven om over te steken.

Buitengesloten.

2009-04-18T22:47:00.002+02:00

Daar stonden we dan. In het trappenhuis zonder sleutels en de deur in het slot.
Elke keer loop ik naar buiten met de sleutels in mijn handen om te voorkomen dat ik of we worden buitengesloten. En toch is het gebeurt.
Nadat ik Max eerst heb uitgelaten ben ik naar de buren gegaan om te vragen of ik via het balkon naar mijn woning kan. Gelukkig wist ik dat de deur vanuit de achterkamer naar het balkon nog los was en het was de enige manier om naar binnen te gaan.
Gelukkig waren de buren thuis en na -wat nogal simpel bleek- de overstap van balkon naar balkon, lees: op de vierde etage!, kon ik mijn huis binnen, de sleutels pakken en weer terug naar de buren om Max op te halen.
Reservesleutels?? Ja, een set in de auto, maar ook deze sleutel lag binnen en een set op de zaak, maar zonder mobiel toestel om Ed te bellen. Het wordt dus zoeken naar een sleuteladres in de buurt.
Je kan niet altijd geluk hebben.

Max in het uitrengebied.

2009-04-18T22:36:00.003+02:00

Max kan lekker los lopen in het uitrengebied. Rennen met andere honden of achter de bal aan.

Zo goed hij kan luisteren, zo doof is hij als hij geen aandacht heeft voor het baasje tijdens het ravotten. En met zijn 5 maanden laat hij zich niet kennen tegenover de andere -meestal oudere- honden. Gelukkig gaat ie elke keer weer mee naar huis. Bekaf van het rennen, duurt de terugweg meestal langer dan de heenweg. Weer thuis gaat Max direct de voederbak leegeten en daarna snel plat en in een diepe slaap. Wow, wat een rust ;-)

Milos op bezoek.

2009-04-18T22:25:00.003+02:00

Na een lange wandeling buiten, samen met Milos van Marko, waren Max en ik de gastheer voor een lekker glas wijn en een botje.

Max heeft zich als een goed gastheer gedragen. Na een lange stoeipartij mocht Milos drinken uit de waterbak van Max. Zelfs eten werd gegund.

Max vond het prachtig dat er een hond op visite was. Max en Milos hebben al veel geravot in het uitrengebied en zijn dus al vriendjes.
Nadat de honden rustig waren geworden, liet Max zelfs toe dat zijn kluif werd gedeeld met Milos.

Max op 10 april alweer 5 maanden oud

2009-04-08T23:23:00.004+02:00

Max is op 10 april alweer 5 maanden oud. Het gaat snel. Ook zijn groeien.

De salontafel is al leeggemaakt. Zonder enige inspanning kan Max alles van tafel eten wat er staat. Ook als het in het midden van de salontafel is geplaatst. En mocht daar wat lekkers liggen, hij zal geen moment ongemoeid laten om daar van te genieten. Ik weet inmiddels dat hij franse kaas ook lekker vindt.

Ik heb geprobeerd nieuwe foto's te maken waarin te zien is hoe hij in de afgelopen maanden in gegroeid. Ware het niet dat Max per definitie niet meewerkt aan een fotoreportage.

Zodra de camera in de hand is, springt hij daarop af. Voor hem een mooi speeltje om te willen pakken.

Maar buiten kijf is Max een geweldige hond. Buitengewoon sociaal in de hondenwereld. Voor elke tegenligger gaat hij plat op de grond als ontmoeting. Toonbaar van goede wil.

Elke positieve reactie wordt zeer enthousiast begroet.

Max heeft inmiddels als wat vriendjes in de buurt.

Als Milos of Doddie in de buurt is, bestaat zijn baasje even niet en wordt er volop gespeeld.

Als het even kan gaan de riemen los. De speelbal in het spel en er wordt lustig gerend.

Binnenshuis is de regelmaat al gevormd. Tussen 8 en 9 uur wakker worden, naar buiten en de boodschappen doen. Naar binnen en direct aan het eten, even spelen en snel een slaap doen. Wakker worden, beetje kluiven, weer naar buiten voor de boodschappen. Sociaal netwerken met ander honden en dan weer naar binnen om de voederbak te legen, even spelen, slapen en weer wakker worden, etc. etc.

Max heeft inmiddels al een aardige stem in decibellen. Nog niet helemaal ontwikkeld, maar wel duidelijk te horen.

Tijdens het speelkwartier laat hij een aardig bromgeluid gelden, en als het te lang duurt, weten de buren ook dat hij aanwezig is.

Om uitgelaten te worden weet Max inmiddels hoe hij zijn baasje moet bewegen. Even blaffen en de riem wordt omgedaan.

En wat mij betreft? Ik had het niet beter kunnen treffen. Max is een geweldige hond om als huisdier te hebben. Ook als hij 's-nachts moet worden uitgelaten. Zijn aanwezigheid is meer dan welkom.

Hieper de hiep. Hoera!

2009-03-10T20:08:00.004+01:00

Max is vandaag 4 maanden geworden. Reden voor een feestje. Baasje heeft een flesje wijn geopend en kijkt lachend naar de jarige ;-) Morgen weer normaal.

Max lust geen spruitjes.

2009-03-08T15:08:00.005+01:00

Op 10 maart 2009 wordt Max 4 maanden oud en hij woont al twee maanden in Den Haag. De eerste weken waren zeer verkennend, zowel voor Max als voor het baasje. Intussen hebben we al enkele ontwikkelingen meegemaakt.

Zindelijkheid.
Dankzij de hondenbak, verbleef mijn woning van allerlei ongewenste afgiften. Hoewel Max op gezette tijden werd uitgelaten, ontkwamen we niet aan de tussentijdse hondenbak momenten. De laatste weken wordt er geen gebruik meer van gemaakt en vandaag hebben we de bak maar opgeruimd.

Eten.
Van de kennel hadden we een grote zak met hondenbrokken meegekregen. Hiermee was hij opgevoed en de eerste weken ging het uitstekend. Op zeker moment zat de klad erin.
De brokken bleven in de voerderbak liggen of hier en daar in huis.
Inmiddels gaf ik naast de brokken ook regelmatig "vleesproducten voor de hond". Dit ruikt sterker en bij het voorbereiden was het al feest voor Max.
Ik kon echter niet voorkomen dat Max met een onbedoelde slankcursus bezig was. Ondanks dat ik het al zag aankomen, werden door "professionals" tegengesproken dat Max te mager werd.
Op de puppyschool wordt de les begonnen met de vraag wat de afgelopen week in het bijzonder was. Ik gaf aan dat zijn eetgewoonte niet goed is en ik kreeg het advies de voederbak na 15 minuten weg te halen en te wachten op de volgende ronde.
Ik weet het niet zeker, maar ik denk dat Max zat mee te luisteren. Na het advies de voerderbak weg te halen als het niet werd leeggegeten, nam Max weer het initiatief om alles op te eten en weer spontaan op nieuw voer te reageren. En in die week werd er alleen brokken gevoerd op vaste tijden en geen vleesproducten. Het werkte.
Even dacht ik dat Max geen spruiten lust en alleen maar vlees wilde hebben.

Uitlaten.
Minstens 4 keer per dag naar we naar buiten. Hij begrijpt inmiddels wat het woordje "buiten" betekent en als ik me heb voorbereid komt Max schoorvoetend naar me toe voor het tuigje. Eenmaal buiten de deur, loopt meneer trots als een pauw naar de plaspauze en daarna alras voor de grote pauze. Daarna heeft Max alleen maar aandacht voor alle honden, mensen en vogels om hem heen. Zijn enthousiaste naar alle honden wordt als goed sociaal gedrag gedefinieerd. Volgens mij is het vragen van aandacht de eerste prioriteit en spelen op zijn leeftijd prioriteit nummer 1. Het maakt niet uit of een andere hond niet wil of knorrig doet (Max gooit dan een tandje hoger), hij wil spelen. Helaas heeft Max vorige week een hond ontmoet waarna hij Kennelhoest heeft. En dat is heel besmettelijk.

Kennelhoest.
Vrijdag een bezoek aan de dierenarts. Een sympathieke vrouw die met veel tact voor elkaar krijgt te doen wat ze moet doen en Max gehoorzaamt. Ik vertel mijn ervaring van de afgelopen dagen en laat haar weten dat Max een droge hoest heeft en met schijnbare braakneigingen.
Op de vraag of Max ook minder actief is geworden, beantwoord ik lachend: in geen geval!
De diagnose is vastgesteld op kennelhoest. Dat betekent dat hij een kuur van 5 dagen antibiotica krijgt en een serie anti hoesttabletten. Met de geruststelling dat het na 5 dagen over is.
Wel de opmerking dat Max met geen enkele andere hond in aanraking mag komen om verdere besmetting te voorkomen.
Nou, dat wordt gezellig. Voor een hond die sociaal heel erg goed is, moet het baasje er voor zorgen dat er geen contact is met andere honden en Max niet hierin zal frustreren.
Deels lukt dat door op tijden naar buiten te gaan waarvan verwacht zo min mogelijk honden tegen te komen, deels lukt dat door te anticiperen en op tijd van de route af te wijken zodat er zo min mogelijk contact is. Daarnaast meld ik bij alle eigenaars van honden dat contact niet kan i.v.m. de kennelhoest.
Nu we een paar dagen verder zijn, lukt het aardig en komen we de andere dagen ook wel door.
Helaas kunnen we vandaag niet naar het strand, maar er komen genoeg andere momenten.

Max in concreto.
Hij groeit, weegt bijna 13 kg, eet regelmatig, blaft als het aandacht wil hebben, speelt met zijn kluiven en sloopt speelgoed. En wat belangrijk is: zijn vacht ziet er goed uit.
Inmiddels is het wisselen van zijn gebid begonnen en volgens de dierenarts op de goede volgorde. Met een regelmatige poetsbeurt, hoop ik zijn gebit op orde te houden.

En zijn baasje dan?
Die geniet van alle momenten. Het uitlaten heeft ook voor het baasje goede gevolgen. Nu komt het baasje regelmatig in de buitenlucht, is inmiddels 2 kg afgevallen en heeft nog nooit zoveel contact gehad met mensen als jaren daarvoor.
En ... het baasje lust ook geen spruitjes. Maar dat terzijde.

Big Brother is watching you.

2009-02-15T16:19:00.001+01:00

Enkele foto's van Max die nu 3 maanden oud is.

2009-02-15T16:16:00.001+01:00

Max in verschillende poses

2009-02-10T23:09:00.000+01:00

Hij droomt als een setter. Hij denkt als een setter.

En hij slaapt als een setter.

Joseph, the musical

2009-02-08T18:41:00.000+01:00

Vrijdagavond ben ik naar de musical "JOSEPH and the amazing technicolor dreamcoat" in het World Forum Theater geweest. Het was een mooie belevenis.
Vorig jaar heb ik bijna alle afleveringen gezien van "Op zoek naar Joseph" en was in mijn sas dat Freek de Joseph was geworden. Ik wilde de musical ook al om deze reden zien.

Enkele jaren geleden heb ik de DVD "Joseph" gekocht en tijdens mijn transfers naar Turkije deze DVD meerdere keren bekeken. Door mijn christelijke opvoeding en de DVD was het verhaal van Joseph mij niet onbekend. En dat scheelt. Als je de grondslag, het verhaal, al een beetje kent, zijn alle producties beter te volgen en mooier om te zien.

Het verhaal van Joseph, of Jozef, is op zich al mooi. De vrij conservatieve vertaling van Joseph op de DVD in de smaak van de EO, is een bijna werkelijke vertolking van een oud verhaal uit de Bijbel.

Vrijdagavond werd ik verrast door een vette knipoog naar het verhaal van Jozef. Een dynamische musical die in minder dan 2 uur een levensverhaal van meer dan 20 jaar vertolkt.
De musical is vrolijk, voor alle leeftijden en zonder een theologische gedachte.
Het was een verrassende productie waarin Freek als Joseph een mooie invulling geeft van de hoofdpersoon. Maar zoals Joseph in het verhaal wordt geplaatst, komen ook de andere spelers voldoende in de schijnwerpers.
Na de volledige vertelling van het verhaal, kwam de toegift. Een hele lange toegift van alle zangnummers in volgorde van het verhaal. Schitterend.

De zaal reageerde. Ook ik deed mee. Je wordt gewoon meegenomen in het plezier van de spelers. Op het moment dat Freek voor het eerst ten tonele verschijnt, wilde de zaal al uit zijn dak gaan. Een super gevoel.
De hoofdnummers met Freek en kinderen waren aangrijpend en intens. Het publiek heeft de kinderen buitengewoon bedankt voor hun optreden. Het was een mooie belevenis.

Ik kan iedereen aanraden om een oud verhaal waar te nemen die elke dag nog van toepassing is. Alle mensen zijn een toekomst beloofd. En daar gaan zij naar toe.

Dit is Lange Poten in Den Haag

2009-02-01T17:21:00.001+01:00

Wat een droppie

2009-02-01T17:07:00.001+01:00

De fotograaf was nu even sneller dan Max

2009-02-01T16:33:00.000+01:00

Zo, toch een paar foto's.

Nee, geen fotograaf a.u.b.

2009-01-30T20:30:00.000+01:00

Max laat zich niet fotograferen. Elke keer als ik de camera ter hand neemt om weer een up-to-date kiekje te maken, springt hij snel naar de camera, probeert het koortje aan de camera te pakken en loopt elke keer in een verkeerde pose voor een mooie foto. Vandaar dat dit bericht niet is voorzien van een visuele bijlage.

Max doet het goed. Het naar buiten gaan is nog niet van harte. Is hij eenmaal buiten, dan begrijpt hij waarom ik het tuigje heb omgedaan en gaat hij snel op zoek naar allerlei snuffelwerk en vriendjes.
In de buurt wonen meer eigenaren met honden. Soms groot en soms klein. Het maakt Max niet uit, als het maar leuk is. Hij benaderd alle honden met veel enthousiastme en loopt graag op alle mensen af die zijn pad kruisen.

Voor de grote honden hou ik nog afstand omdat zijn gestel nog te broos is om spontane ontmoetingen op te vangen.

Dankzij de puppytraining loopt Max zonder al te veel trekken aan de riem. Bij het oversteken leert hij dat "wacht" betekent "nog niet doorlopen" en bij "kom maar" vervolgen wij onze weg.

Het baasje beleeft ook mooie momenten met het uitlaten. In de laatste 3 weken, de eerste drie weken dat Max in Den Haag is, heeft het baasje ook een meer sociaal contact. In drie weken meer mensen ontmoet en gesproken dan de 11 jaren daarvoor ;-)

Meer dan 20 jaar heb ik een eigen hondje gewenst. En nu ik 'm heb, bevalt het me uitstekend.
En als ik het gedrag van Max, de leuke momenten en de momenten dat ik 'm wel kan "killen", tegen elkaar afweeg, dan komen mijn gedachten uit. Het is het waard om een eigen hond te hebben.
Ook een hond heeft een karakter. Mijn hondje zoekt elke keer weer naar de beste manier van reageren. De ene keer doet hij wat van hem gevraagd wordt, de andere keer moet zijn baasje even ruimte geven.

In de afgelopen drie weken heb ik geleerd wat het woord vertrouwen betekent. Elke dag, elke correctie en elke moment met Max is een bevestiging van vertrouwen. En dat kost soms enkele afdrukken van zijn scherpe tandjes in mijn handen of armen.

Wat wordt het een toppertje

2009-01-19T20:59:00.000+01:00

Max, een mooie Ierse Setter, is nog maar 11 weken oud. Volgens de normen nog maar een puppy. Maar volgens mij al een slimme jonge hond. Ik probeer trucjes uit te halen om hem mee te nemen in de auto, maar hij laat me weten dat het niet werkt.
Tijdens het spelen laat ik lijken of ik het heb weggegooid en hou de bal achter mijn rug. Max kijkt me aan en gaat echt niet onnodig zoeken naar iets wat ik niet heb weggegooid. Hoezo een onwetend puppy?
Autorijden is nog niet echt zijn grote hobby. Nu de achterbank is neergeklapt, is er meer contact met Max. Hij doet onwijs zijn best en accepteerd dat autorijden erbij hoort, ook al kost hem dat moeite. Hij piept niet, gaat quasi slapen en laat het allemaal gebeuren. Is het geen kanjer?
Max kan heel zelfstandig alleen thuis blijven. Maar als zijn baasje even naar het toilet moet, piept hij alsof hij wordt verlaten. Ik ga er niet over nadenken omdat ik weet dat hij zich goed gedraagd als ik van huis ben. Volgens mij heb ik een heel bijzonder hondje.

Max, de pup van 2 maanden

2009-01-17T15:07:00.000+01:00

De eerste week van Max was een week van veel ervaringen. Zowel voor de pup als wel voor het baasje. Autorijden is nog moeilijk voor hem, maar binnen is hij helemaal op zijn gemak. In de tweede week was het spelen tussen het slapen door één van zijn belangrijkste bezigheden. Vooral speels bijten naar de baas, is één van zijn favoriete dingen. En ik kan je vertellen dat zijn melkgebit wel heel erg scherpe tandjes heeft!

Maandag 12 januari een eerste bezoek aan de dierenarts voor de tweede inenting. Het ging geweldig. Dierenarts liet me weten dat alles in orde was. In de wachtkamer maakte hij de show en Max genoot van alle aandacht.

Woensdag 14 januari was de eerste puppyles. Verbazingwekkend dat je met een kleine moeite een puppy kan leren zitten. Voorlopig hebben we privélessen. Ik ben benieuwd wat we de volgende keer leren.

Max kan lekker lang slapen in zijn mand. Gelukkig voor zijn baasje. Maar als Max weer wakker is, dan is hij ook daadwerkelijk aanwezig. En dat maakt het wel weer gezellig.

Max kan blaffen. Hard, soms heel erg hard als het nacht is. En als ik 'm heb uitgelegd dat we buren hebben, gaat hij nog even door. Dus bed uit, speeltjes opzoeken en met hem meespelen.
Hij wordt al snel moe en zoekt zijn mand weer op. Het baasje gaat ook weer slapen.

Max is heel erg sociaal. Hij begroet visite op een zeer enthousiaste manier met kwistelstaart. Op straat geniet hij van de aandacht en als iemand Max voorbij loopt zonder aandacht te geven, staart hij die persoon na met een blik: "vergeet je niets?".

Max heeft inmiddels ontdekt dat er voedsel met vlees in de vriezer wordt bewaard. Zodra het deurtje opengaat, komt hij aanstormen. Als het staat te ontdooien op het aanrecht, dan heeft hij geen geduld. Met blaffen en springen maakt hij duidelijk dat hij dat lekkers wilt hebben.
Zodra de voederbak op de grond beland, weet hij niet hoe snel hij dat lekkers naar binnen wilt werken.

De buitenwereld ervaart hij als een spannende tocht. Met een tuig en riem wandelen we minuten in de omgeving van de woning en het werk. Elke keer probeert hij de sluiting van de riem door te bijten, want het is wel erg lastig weglopen als je aan de riem vastzit.

Het laatste nieuwtje is dat de tijd is aangebroken dat alles wat los of vast zit de test moet doorstaan van zijn tandjes.

En dit is Max!

2009-01-14T20:38:00.000+01:00

Een mooie pup, geboren op 10 november 2008 in een kennel waar met liefde en zorg de eerste weken zijn doorgebracht.
Na een eerste zware autorit van 2 uur, begint Max in Den Haag zijn plaats te vinden. De eerste dagen zijn we samen geweest. En op de tweede dag was het een heel lief klein puppy die graag bij op schoot lag en graag achter me aan liep in huis.
Voor de kenners: Max is een Ierse Setter, rood/wit gevlekt. De stamboomnaam is Charming Dreamer van 't Keijsershof, een reu van Chieftain-Cashel van 't Keijsershof (vader) en Corranroo Cartier (moeder).
Inmiddels zijn we tien dagen verder en Max heeft al veel meegemaakt, maar wat mooier is, hij heeft al veel getoond.
In het volgende bericht hierover meer.

Geluk.

2008-09-06T16:07:00.000+02:00

Vrijdag 5 september 2008 stond er een leuk artikeltje in het NRC HB. Ik kon er smakelijk om lachen. Als volgt:

Ik zit in de sollicitatiecommissie van een groot bedrijf. Voor het eerst. We zoeken invulling voor een managementvacature. Op de vergadertafel ligt een stapel brieven, zo'n dertig centimeter hoog. De voorzitter van de sollicitatiecommissie zegt iets over het belang van de functie en de eisen waar de kandidaat aan moet voldoen.
Dan kijkt hij met een vertwijfelde blik naar de stapel brieven en verdeelt de stapel in twee gelijke helften. Met een brede armzwaai veegt hij de ene stapel van de tafel en zegt: "Mensen zonder geluk kunnen we niet gebruiken".

We worden nat.

2008-07-07T22:56:00.000+02:00

Vanavond -op maandagavond- regent het pijpe(n)steeltjes (ik heb nog geen groen boekje). Het is buiten een natte boel. Mooi voor de bloempjes en de bijtjes, maar niet voor de droge humor van de Nederlanders.
Het is al bijna half juli en er is nog steeds geen zomerhitte te bespeuren. En dat is heel zeur voor de blijvers, maar wel heel erg mooi voor de gaanders die al geboekt hebben naar bijvoorbeeld Nieuw-Zeeland of Soeriname of Costa del Zool.
Op de vraag: pappen of nathouden? is het antwoord reeds gegeven. We hebben geen keus. Onze democratie is volledig door de natuur uit handen genomen. Er wordt al gesuggeerd dat het huidige kabinet in het water van de afgelopen uren gaat vallen. De enige die hier enig profijt van heeft is het bos in het kabinet van Noach. Het is wachten op de witte duif met het takje.
Ondertussen worden we behoorlijk nat van de belastingverhogingen en uitpuilende kilometerheffingen. Met verwaterde energieheffingen en internationale bijdragen voor sanitaire voorzieningen, missen we nog de vliegangsttax en de weigering van de cassiere in de supermarkt om ons als klant aan te spreken/kijken omdat een collega -heel belangrijk- nog op de hoogte moet worden gesteld van de dagelijkse zaken.
En toch. Het klaart op. Zoals altijd is er een wolkbreuk na de regen. We hebben een minister in het kabinet Noach die gewoon stellig is en een duidelijke mening heeft in gewone zaken. Eentje die samenhokken in gevangenissen (scheelt weer in de uitkeringen) gewoon laat gebeuren en uitkeringtrekkers niet meer de keuze geeft om -met staatshulp- te laten wikken en wegen of zij de niet-gepaste baan willen accepteren. Dus toch een beetje rechts in het bos van Noach.
Als onze moesson is gepasseerd en de natte haren van van onze ministers weer zichtbaar zijn in september, zal het weer zijn zoals het is. Een natte boel.

Oplossen van de file's in Nederland

2008-07-06T01:52:00.002+02:00

Nederland heeft een groot probleem. File's. En niet zo zuinig. Maar er zijn oplossingen. Zoals altijd is er voor elk probleem een oplossing.

Oplossing 1.
We gaan aan de slag met heel veel afval te verwerken (we hebben genoeg) tot een teerdek die meer banen maakt dan een gemiddelde tennisspeler op Wimbledom en deze naast de bestaande A#?? plaatst. We walsen over de groene weide met Friese koeien of AC-restaurants bij de afslagen. Met een meerwaarde van hectometerpaaltjes.
Hiervoor krijgen de busjes met gordijntjes meer ruimte en kan onze logistiek Nederland beter de winkels bevoorraden. Trots op Wouter Bos krijgt op deze manier minder inkomsten doordat er minder CO2 wordt gestopt in benzineslurpende file's (met BTW, tax en slurpen).

Oplossing 2.
Wij als goede Nederlander, gewend om de underdog te zijn, nooit respect heeft gehad voor de eigen waarde en altijd bereid is -dankzij een maatschappelijke discussie over integratie- opzij te gaan voor minder bedeelden die geen toegevoegde waarde wil/kan geven aan de Nederlandse maatschappij. Ik bedoel hiermee dat wij Nederlanders een uitermate goede wil hebben om te emigreren.
Een casus. Stel dat wij Nederlanders gaan emigreren naar bijvoorbeeld Canada of Nieuw-Zeeland (lees de mogelijkheden op GeenSteil.nl, ) er dan vele perspectieven ontstaan. Voor de blijvers en voor de gaanders.
De blijvers hebben minder asfalt nodig omdat meer dan de helft niet meer op de wegen te bekennen zijn. De gaanders kunnen in hun gastland weer de underdog zijn die zij van huis uit al eigen zijn, én kunnen zich weer dienstbaar maken aan het vervullen van een nieuwe taak om een maatschappij op te bouwen. Tegen de tijd dat zij aanspraak maken voor een staatspensioen, wordt er vanzelfsprekend een parlementaire discussie gevoerd om de dienders nog langer aan te houden. Hard werken moet zeker niet beloond worden met een zorgstelsel vanuit de Overheid. Laten we daar zuiver over zijn. Armoede moet worden beschermd met heel veel mogelijkheden.
In Canada en Nieuw-Zeeland worden we met open armen ontvangen omdat deze landen een zakelijke, lees: liberale, impact hebben om gezond verder te gaan én om te overleven. Wij Nederlanders kunnen dat begrijpen. Toch?

Op één punt ben ik nog niet zeker. Ons koningshuis. H.M. Beatrix doet er alles aan om de BV Nederland goed te plaatsen in de EK/WK en Euro finales. Koning Willem "X" kan nog niet aangeven welke koers er in de toekomst wordt gevaren op de Groene Draek, maar ik vermoed dat hij een BOSsage heeft die de wind volgt waar zijn steeltje niet naar wijst. Een goed schipper weet wanneer er water in de buurt is. Gelukkig maar.

Kortom, als wij nu eens allemaal verhuizen naar de landen met banen in het verschiet, dan lossen we de problemen op van de KNLP. Zij hebben hun porsche's al ingeleverd omdat de gemiddelde snelheid op de A#?? reeds onder de 4 km/pu zijn beland.

De woningmarkt. Deel II

2008-06-26T19:24:00.000+02:00

In het vorig artikel heb ik al enige subjecten vermeld. Zoals de rentestijging, de jaren 80 en de wens van de kopers om op een hoger niveau aan te kopen dan dat bij hun past.

Nog even de statistieken:
- 27% minder hypotheken
- 25% minder transporten bij de notaris.

Ik weet me nog te herinneren uit mijn jonge jaren, de sixties, dat je werd gefeliciteerd door je omgeving als je een huis had gekocht én een hypotheek had gekregen. Niet zonder reden. Een vaste betrekking was niet altijd makkelijk te krijgen. De inkomsten stonden niet in verhouding van de kosten van de aankoop van de woning. De vrouw moest ca. 3-5 jaar blijven werken om de kop van de hypotheek af te snoeien.

Maar tijden veranderen.

In de jaren 1998-2003 stegen de koopsommen van woningen ontzettend hard (wat overigens niets te maken heeft met de komst van de euro!). Een waardestijging van 20% per jaar was bijna minimaal.

In 2004-2005, misschien ook 2006, werden de banken geconfronteerd met hypotheek problemen. De waarde van onroerend goed steeg "niet" meer en de eigenaren kwamen in problemen met de maandelijkse lasten.

Een kentering in onroerend goed. En niet zo zuinig.

Ondanks dat het verkrijgen van een vaste dienstbetrekking in de huidige tijd, en dat na een periode van flexibele dienstbetrekkingen, weer wat makkelijker is geworden, zijn de banken onzeker geworden bij financiering van onroerende zaken.
Volgens mij heeft dat niets te maken met de positie van de kopers in zake van inkomen e.d., maar is dat grotendeels ontstaan doordat het onderpand niet of nauwelijks de bijkomende kosten van aankoop, de zgn. 10% kosten koper, niet worden gedekt in de eerste paar jaar.

Daarnaast is er nog een bijverschijnsel. Startende consumenten lenen voor de scooter, de vakantie en voor de kleding die zij bij een postorder bestellen. Geheel legaal en geregistreerd bij het landelijke BKR bureau. O ja, en die provider van mijn mobieltje wil ook gewoon op tijd betaald worden. Op zich niets mis mee. Het kan soms helpen bij een financiering van de woning als de koper netjes zijn verplichtingen nakomt. En bij netjes bedoel ik niet diegene die makkelijk een brief van een deurwaarder over het hoofd zien.

De verkoopmarkt is op slot. Er wordt minder gekocht. Er worden minder hypotheken verstrekt. Allemaal feiten die waar zijn. Maar hoe gaan we dat oplossen?

De makelaars doen hun best om de koopwaar op juiste waarde aan de man te brengen, moeten soms hele zwetende gesprekken houden met verkopers die denken dat alle bomen tot de hemel groeien.
De hypotheekadviseur heeft inmiddels niets meer te vertellen dankzij de AFM (Autoriteit Financiële Markten) en de DNB (De Nederlandse Bank). Zijn voorkeur ging uit voor een type hypotheek in het voordeel van zijn provisie en is inmiddels afgeblokt. De klant was alleen maar de hulp voor de volvulling van zijn knip (wat overigens de koper niet ontslaat van zijn verantwoordelijkheid). Wat inhoudt dat de banken, en met name de afdeling acceptatie, een grotere verantwoordelijk op zich hebben gekregen bij het verstrekken van een hypotheek.

Met betrekking tot de vrijheid van de acceptanten heb ik nog geen beeld. Wellicht moeten de banken geholpen worden met een idee. Bijvoorbeeld dat de 'kosten koper' niet meer worden gefinancierd door de banken en dat de koper weer moet gaan sparen voor de aankoop van een woning.
Dit houdt in dat de financiering eigen woning weer op 100% van de koopsom is. Hiermee sluiten de banken risico's uit en de starters worden weer op het rechte pad gezet dat ze moeten sparen in plaats van krediet opnemen voor roerende zaken (om het maar even zakelijk te vermelden, maar ik bedoel dus de scooter, All-In vakantie in Turkije en de Otto/Wehkamp).

Als onze jeugd weer begint met krantenlopen, vakkenvullen, soms even belletjetrekken, op zaterdag voetballen en gewoon weer sparen voor de eerste aankoop van bijv. de CD-speler, dan komen we heel ver met onze maatschappij. En dan is het hoogstwaarschijnlijk dat zij een hypotheek krijgen voor de woning waar ze willen wonen. Jarenlang.

De woningmarkt.

2008-06-26T01:22:00.000+02:00

Vanavond heb ik het bericht ontvangen dat het Kadaster -25% verkoop heeft genoteerd.
De NDB heeft aangekondigd dat voor starters geen woningen beschikbaar zijn.
De NVM praat over een kopersmarkt en globaal wordt verwezen naar de jaren 80 van de vorige eeuw.

Als makelaar kan ik verslag doen uit de praktijk.

Inderdaad heeft de consument nu geen vertrouwen in de aankoop van een woning omdat de koper werd voorgeschoteld dat de aankoop van een woning bij verkoop een zekere winst zal geven. En dat blijkt anno 2007-2008 niet het geval te zijn.

Ik ben nog steeds van mening dat je een woning moet kopen waar je wilt wonen. Ongeacht de verwachte winst in de toekomst. En ja, de waardestijging is niet meer in de lijn van 1999-2004. Laat dat duidelijk zijn.

Dat er een verwijzing naar de 80-tiger jaren wordt gemaakt is mij niet vreemd. Toen steeg opeens de rente naar 13% in de hoopvolle verwachting dat de woning in waarde wel zal stijgen.
Veel gezinnen zijn in de problemen gekomen qua netto besteding.

De rente stijgt weer. Zij het in marginale zin. De koopsommen blijven stabiel en zelfs op sommige niveau´s zakken zij in waarde.

De banken beginnen zich te beseffen dat zij in het verleden teveel vertrouwen hebben gehad in de aanvragen van hypothecaire geldverstrekkingen. Met het gevolg dat alle zaken strikt worden behandeld en daarmee juiste zaken in vervelends toe worden vermoeid.

Wat in casu heel belangrijk is, dat jongeren c.q. starters, geen gewenste woning kunnen vinden. Ik denk dat er voldoende, dan wel veel, te koop is voor jongeren c.q. starters. Alleen ze willen graag starten op het niveau dat het niveau dat hun ouders al hebben bereikt.

De generatie uit de jaren 60/70 zijn allemaal onder aan de ladder begonnen. Hebben op een hutje gewoond en waren al blij dat ze dit konden krijgen. Na jaren hard bikkelen was er geld gespaard om door te groeien. Ze gingen groter wonen om hun kinderen ruimte te geven.

En dan ontstaat er een generatie die het gewoon vindt dat er een ruimte is. En zij willen een woning die groter is dan hun startpositie, gelijk aan de positie van hun ouders. En dat is knap ongezond.
Gelukkig geven de banken in deze geen doorgang. Sjappoo.

Starters, begin onderaan de trap van de toekomst. Het lijkt me beter voor je. Bewijs je maar dat je het allemaal kan waarmaken en besef dat je een huis kan kopen met het geld van een ander.

Ik ben er van overtuigd dat als je koop wat bij je hoort, dat er zeker een financier zal zijn die hier vertrouwen in heeft. Daar zijn hypotheekverstrekkers beschikbaar voor.

D'Orange

2008-06-14T11:55:00.000+02:00

Maandagavond. De eerste voetbalwedstrijd voor Oranje tegen Italië van deze EK. We winnen met 3-0 van de Italianen in een schitterend voetbalspel.
Vrijdagavond. Een schitterend resultaat voor het Nederlandse voetbalteam Oranje tegen Frankrijk met 4-1. Op Nu.nl is deze wedstrijd mooi beschreven.
De Italianen en Fransen zijn zuur achtergebleven . Als wijndrinker sla ik het wijnjaar 2008 maar over denk ik. Het zal wel revanche worden.

Wat een "Paas" weer

2008-03-24T11:51:00.000+01:00

Vandaag, Tweede Paasdag, zie ik witte daken vanuit mijn achterraam en besef dat we vandaag eieren kunnen zoeken in de sneeuw.

wat een "kerst"weer

2008-03-24T00:33:00.000+01:00

Vandaag, Eerste Paasdag, een bezoekje aan familie. Onderweg naar Heerhugowaard in Noord Holland, merkte ik -na de wijkertunnel- dat boven de lijn van Amsterdam een ander weer heerste dan in het "zonnige" Den Haag.
De weilanden waren wit. Wit van de sneeuw. Niet dik, maar wit genoeg om een winterse gedachten te hebben.
Daarvoor had ik al via de media begrepen dat de Paasdagen qua omzet in de winkels gelijk loopt aan de Kerstdagen.
Toen ik in Noord Holland reed en de witte bedekking van de weilanden zag én de hiervoor gegeven informatie, had ik even het gevoel dat het Kerst was.
Een super, hollands, mooi moment die ik al jaren niet heb gezien. Een kleine verschuiving in de tijd, maar niet in de belevenis. Wordt het toch een mooie zomer!

Wat een dag.

2008-01-23T00:23:00.000+01:00

Het was weer een dag vandaag. Zo eentje met diverse intenties.
Bijvoorbeeld: een aankoopopdracht met hypotheekproblemen. Niet echt groot, maar het kost tijd om alles in goede banen te leiden.
Een verkoop met vertraging omdat de koper niet voldoet aan de afspraken en het transport zal moeten worden uitgesteld. Niet echt een groot probleem, maar het vraagt weer even tijd.
Dan kom je een collega tegen die je even -zeer juist overigens- wijst op de somberheid van je weblog. Thuis aangekomen deze kritiek verwerkt. Met genoegen heb ik de uitstraling aangepast. Het leuke is, dat Marian, de collega met kritiek, toch de moeite heeft genomen om mijn weblog te lezen en haar gedachte te geven. Super toch?
Tussentijds nog even een VvE binnengehaald. Ed weet dat nog niet, maar dat komt wel.
O ja, om 20:30 uur nog even een spandoek opgehangen op de Zuidertoren. Ik heb een appartement te koop op de 8ste etage. De spandoek is leesbaar vanaf de begane grond. Nu is het wachten op de beheerder van de VvE. Ik weet niet of het toelaatbaar is dat aan de buitenzijde van de gevel een spandoek is toegestaan. Voorlopig hangt mijn spandoek aan het balkon van het appartement aan de Troelstrakade 47. Te zien vanaf de Soestdijksekade. Ik liep wel met een beetje trots naar mijn auto.
Vanavond nog een vraag gehad van een hypotheekadviseur. Hij zocht een woning tot 80.000,- euro. Nadat ik hem heb gewezen op de mogelijkheid van een "koopsubsidie" kon hij mij later berichten dat de zoekopdracht was verhoogd naar 92.500,- euro. Toch niet gek van deze makelaar. Dat wordt zoeken.
Wat een dag vandaag. Morgen weer een nieuwe. Het begint al goed met het transport van de Blaricumseplein 69, maar dat vertel ik u de volgende dag!